Geschreven door Christine |
zondag, 28 februari 2010
|
28 februari 2010- Er is (of eigenlijk: was) een dier op de afdeling waar we het helemaal nog niet over hebben gehad. Dat is caracal Casey. De afdeling Herplaatsing had namelijk al een herplaatsadres voor hem gevonden. Casey was dus eigenlijk alleen maar een tijdelijke gast. Dit weekend is hij vertrokken naar een Franse dierentuin, speciaal voor katten (grote en kleine, dus ook leeuwen). En uit België is nog een ander soort kat met hem meegegaan: een luipaardkat. Goed hè?
Een caracal lijkt wel wat op een lynx, maar is iets kleiner. Hij heeft ook zo'n 'traan' onder zijn zwartomrande ogen. Alleen de kleur van zijn vacht is anders: hij heeft een 'wildkleur',een soort lichtbruin. Goed om niet op te vallen als je aan het jagen bent. Sterk en snel dat hij is! Maar gewoonlijk is Casey erg rustig, want wilde katten die niet aan het jagen of eten zijn, doen helemaal niets. Waarom zouden ze? Wilde dieren zijn niet speels, behalve als ze jong zijn en moeten oefenen voor hun latere leven. Volwassen dieren die speels zijn... Dat zijn alleen onze tamme huisdieren.  Spelletjes Met dit leuke bericht over Casey besluiten we het Dagboek van de Zoogdieren van deze maand. Al kunnen we natuurlijk nog uren doorgaan... Over de lastige spelletjes die de witoorpenseelaapjes spelen, bijvoorbeeld. Deze slimmerikken hebben geen zin om in de tunnel te gaan. Het luik naar hun buitenverblijf is immers dicht omdat het daar veel te koud is, dus waarom zouden ze in de tunnel gaan? Nou, omdat de dierverzorgers dan hun verblijf kunnen schoonmaken,,, Maar Ibero en Cerrada kan dat niets schelen, dus springen ze pesterig heen en weer tussen hun binnenverblijf en de tunnel. En de dierverzorgers staan wanhopig te wachten tot meneer en mevrouw zo vriendelijk zijn om éven in de tunnel te gaan, zodat zij het verblijf op orde kunnen brengen! Trouwens, de Chinese gestreepte boomeekhoorn Hoelang is tegenwoordig ook al zo'n lastpak. Ook hij speelt allerlei spelletjes met de verzorgers. Hij wil niet langer in het sluisje komen, waar hij altijd een nootje ter beloning krijgt. Zijn eigen notenvoorraad is zó groot dat hij niet meer geïnteresseerd is! Op zichzelf is dat niet erg, alleen kunnen we op deze manier onze oude, tandeloze Peewee zijn prakje niet meer geven. Dus Peewee zal wel honger hebben... Hier moeten we echt wat aan doen!
|
